Adres: Turnhoutsebaan 232
2100 Antwerpen-Deurne
Toon op kaart

Park en openluchttheater Rivierenhof

Ik moet toegeven dat ook ik het cliché bevestig dat vrouwen geobsedeerd zijn door schoenen. Als mijn huis zou afbranden, zouden het mijn schoenen zijn die ik van de verkoling zou redden (ik kan iedereen geruststellen: ik heb nog geen kinderen). Ik wéét nochtans dat materiële dingen niet gelukkig maken en dat de meeste mensen niet eens naar je schoenen kijken (er is mij verteld dat de mannelijke blik meestal van het gezicht naar de borsten en de kont afdwaalt en eventueel nog langs de benen glijdt, maar dat het mannelijk gezichtsveld niet tot aan de voeten reikt.)

Hoewel ik er dus noch gelukkiger, noch begeerlijker van word, ben ik toch bezeten door mijn schoenen. Misschien omdat het het enige kledingstuk is dat ik zelf van bovenaf kan zien. Of misschien omdat ik mijn verbinding met de aarde niet wil verwaarlozen. Of misschien gewoon omdat ik nog een ander cliché bevestig: dat vrouwen irrationele wezens zijn. (Recent Brits onderzoek wees uit “dat de hartslag van een vrouw die een paar begeerde schoenen ontdekt en koopt, stijgt naar 120”.)

Deze uiteenzetting over mijn obsessie is nodig om duidelijk te maken dat een ervaring in het openluchttheater Rivierenhof alles overstijgt. Ik heb daar namelijk op mijn favoriete pumps staan dansen op het rooster voor het podium. Toen ik thuis kwam zag ik dat mijn hakken totaal gevild waren. Ik was nog in zo’n extase dat ik ze zonder één traan in een hoekje heb gegooid en tot mijn grote verbazing kan ik vaststellen dat ik er minder aan heb teruggedacht dan aan de topavond in het Rivierenhof.

Het Rivierenhof is echt uniek: een prachtige locatie middenin de natuur, een vette programmering (danku Arenberg voor een zomeralternatief), goedkoop voor -26 (€15,-) en een heerlijke festivalsfeer (min de ranzigheid). Bovendien moet je er niet betalen voor de schoongemaakte wc’s, wat altijd een goede graadmeter is voor chillheid (eat this, Trix!) Conclusie: ik ga hier in de toekomst met plezier nog heel veel schoenen stukmaken!

Tip: Het Rivierenhof is het grootste park net buiten het centrum van Antwerpen. Perfect voor de wandel- en hardloopfanaten. Bij het openluchttheater kan je ook lekker (vet) eten!

Check www.openluchttheater.be voor de agenda.

Laat een bericht achter

Coffeelabs THE NEXT LEVEL

De Coffeelabs heeft mij de afgelopen winter doorgeloodst. Dag na dag leegde ik mijn (door mijn ouders gesponserde) bankrekening in hun kassa. Voor je oordeelt – het was daar warmer dan in mijn kot, ze hebben fatsoenlijke chai masala`s met sojamelk en elke dag andere taart. Maar toen op een lenteochtend  één van de medewerkers, die ik natuurlijk allemaal bij voornaam ken, mij begroette met de term `meubilair`, ben ik toch maar eens begonnen mijn zonden te overdenken.

Aangezien ik op dit moment vanuit een hangmat in Peru deze bekentenis opschrijf, ben ik nog niet volledig afgekickt. En de reden is deze: Coffeelabs THE NEXT LEVEL.

Bij gebrek aan aan een tuintje of terras dacht ik in de zomer op een natuurlijke en pijnloze manier van mijn verslaving af te raken. Maar toen opende mijn favoriete koffietentje het grootste dakterras ooit. Inclusief grasmat, strandstoelen, ijskoffie en Vedettjes.  Dit kleine stukje cheap custom essay writing services oase  bevindt zich op de tweede verdieping van het gebouw en is dus niet van buitenaf zichtbaar. Dus ben je net als elke andere Antwerpenaar een parkmens, maar valt de taak ‘jezelf van eigen salades en ijsthee te voorzien’ je te zwaar, beklim dan die paar trappen.

En ben je allergisch voor de zon of gewoon een beetje depressief, er is ook een nieuw binnengedeelte dat grenst aan het terras. Af en toe wordt er een feestje gegeven en dan blijkt Coffeelabs ook nog eens de perfecte plek te zijn om een hipster-one-night-stand op te pikken. Aanrader.

Door: Mirke Kist

(foto van Coffeelabs)

Laat een bericht achter

Gelato Factory

Ik heb een hekel aan het deuntje van de rijdende ijscoboer. Nee ik vergis me, ik haat het. Elke doordeweekse dag om 22 uur ’s avonds rijdt het karretje langs mijn (enkelglas)raam met zijn tududu-deuntje. De ijsventer wil zijn bolletjes weer kwijt. En elke avond vraag ik me af welk kind er in godsnaam een ijsje mag op dat uur (een heftig beeld van een dik marginaal kind in een marcelleke komt in mij op). En helemaal wat voor een ouders hun kind dan de toestemming geeft om naar buiten te rennen voor een bolletje banaan.

Gelukkig hoor ik nooit de ijskar stoppen, wat hopelijk betekent dat mijn buurt niet marginaal genoeg is. Maar helaas rijdt meneer de Ijscoboer wel zo langzaam door mijn straat, dat ik de rest van de avond, tot grote ergernis, het indoctrinatie-deuntje in mijn hoofd heb. In 2009 is er in Antwerpen-Noord een ijskar beschoten met een luchtbuks, door een losgeslagen vrouw die het geluid niet meer kon verdragen. Zo hoog zit het bij mij gelukkig nog niet.

Maar als ik een lekker ijsje wil om 22 uur ‘s avonds, dan ga ik wel naar de Gelato Factory. Hier hoef ik niet naartoe te rennen, ze wachten wel op mij. En hier krijg ik geen klein miezerig bolletje, maar een bol. Echt Gelato-ijs zoals je het proeft in Italië. Daar heeft Herman (de uitbater) dan ook aan de Ijsuniversiteit van Bologna gestudeerd. Resultaat: niks geen dikmakend roomijs, maar gelato-ijs dat minder vet en minder lucht bevat, maar wel meer smaak heeft. Bovendien is hij ook nog eens heel erg origineel en kan je lavendelijs, gemberijs of een mojitosorbet bestellen.

Kortom: Herman’s ijsjes zijn om je vingers bij af te likken… Na een smaakbom van de Gelato factory wil je er ongetwijfeld nog één. En in tegenstelling tot de rijdende ijskar, kan dat ook gewoon!

Tip: Kies vier kleinere bolletjes voor de prijs van drie grote bollen. En je kunt daarna ook nog een espressootje bestellen. Een dikke vette aanrader dus!

Laat een bericht achter

De Badboot

Twee jaar geleden meerde De Badboot aan in Antwerpen. Er waren bij de opening niet genoeg Antwerpse fanfares te vinden, want zo veel toeters, bellen en trommels had het stadsbestuur nodig om de opening hun nieuw hipsterproject aan te kondigen.  “Wordt er hier te hoog van de snobistische toren geblazen?”, vroegen wij ons af en we gingen een kijkje nemen.

We hadden netjes enkele dagen op voorhand gereserveerd op de website (www.badboot.be) en kwamen vol goede moed aan op het Kattendijkdok. Bij het binnenkomen, verloren we al een van onze vriendjes. Hij was namelijk niet het bodybuildertype dat het grote gewei tussen zijn benen wou showen in een korte spanner en moest in zwemshort de boot verlaten. Wist hij veel dat enkel een aansluitende zwembroek was toegelaten.

De kleedkamers waren (toen nog) houten planken die amper goed tegen elkaar gespijkerd waren en de opbergkastjes hadden geen deurtjes. Daar gingen al de iPhones van de onoplettende Antwerpenaars. Als het thema van deze badboot ‘de koloniale terugreis in 1913’ was, hadden we het begrepen. Nu niet. We schreven deze hiaten toen toe aan een tijdschema even strak als ieder mannelijk zwembroekje hier: veel te strak!

Maar sympathiek als we zijn, vergaven we graag deze beginnersfoutjes. Want eens in het zwembad waren we overtuigd. En dat zijn we nog steeds. Het zwembad is mooi en het water lijkt over te lopen in dat van de Schelde. Dat levert een leuk uitzicht op. Het water wordt overigens niet gezuiverd met kilo’s chloortabletten, maar met een rietveld, dus iedere geitenwollensokbezoeker kan ook tevreden zijn.

Intussen zijn de strakke zwembroekjes nog steeds van de partij, maar de bananenkisten zijn vervangen door volwaardige kleedkamers en er zitten zelfs veilige sloten op de opbergkastjes. De badboot is dus zeker een aanrader met deze hete dagen. Al is het wel aan te raden te reserveren.

openingstijden:

tot 31 augustus
ma-za 11-20uur

1 sept-14 sept
ma-vr 12-18uur
za      12-20uur

Houd de kalender van hun site in de gaten voor de films op De Badboot, de retro pop-up markt en aquagym! En tip: je kan de Badboot afhuren voor je hippe verjaardagsfeest, trouwfeest of koffietafel.

1 Comment

Lomography

Retro. Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden. Tegenwoordig moet je teruggrijpen naar het verleden om in de mode te zijn. Maar goed, het is een hype en open-minded als ik ben, zal ik die niet negeren.

Sinds kort kunnen retrohipsters met bolletjesjurkjes en oorlogskapsels, die filterkoffie drinken in koffiebars waar het water nog opgegoten wordt, waar de platenspeler op volle toeren draait en waar er in de zetel van grootmoe wordt gezeten (a.k.a. tegenwoordig elke koffietent), hun buitensporige pre-beschavingsavonturen vastleggen op een geheel nieuwe manier: de analoge camera! Er is namelijk de nieuwe winkel van Lomography in Antwerpen geopend in de Kammenstraat.

‘Future is analogue’ prijkt er in grote, houten letters op de muur (vermoedelijk gezaagd uit Congolese, koloniale bananendozen – als dat niet retro is!). Hier kan je analoge camera’s in alle vormen en kleuren en met alle soorten specificaties en lenzen kopen. Je kan er ook cursussen komen volgen (want vergeet niet – het moet terug van de eerste keer goed zitten. Je hebt geen moderne tweede kans!) en je kan je rolletje ook hier laten ontwikkelen (voor wie net niet helemaal mee gaat in het hipsteridee: je kan ze ook digitaal meekrijgen).

Oké, tussen al mijn scepsis door moet ik toegeven dat ik het best een vette winkel vind. Alles ziet er mooi uit en ook de foto’s zijn best cool. Misschien is het meer een grijpen naar wat we niet kennen in plaats van een teruggrijpen naar het verleden (hoewel het pretty much op hetzelfde neerkomt – shit, nu doe ik het weer) en de analoge camera geeft wel een leuk effect aan je foto’s. Ik ben het meest fan van de rode fish-eye. Gelukkig! De rode is in voorraad, want de appelblauwzeegroene is het meest populair. Ik had het kunnen weten.

We onthouden: vette foto’s, vrij magere prijzen. Zeker eens langsgaan!

Laat een bericht achter
Adres: Tramplein 3
2600 Antwerpen
Berchem
Toon op kaart

Wattman

Wij hebben heel wat redenen om eetcafé Wattman te bashen. Ten eerste kan je er niet met een gewone bankkaart betalen, enkel met visa of mastercard (lieve Antwerpse ondernemers, we willen niet opdringerig overkomen, maar SCHAF ZO’N APPARAATJE AAN waarbij dat wel kan. En het liefst nog voordat met contant geld betalen retro wordt…). Ten tweede is er geen WIFI, where the hell are we when we’re not online? Ten derde hangen er camera’s, die niet gericht zijn op de kassa, maar op de tafels (wat moet dat spannend zijn om terug te kijken: ‘she killed her food!’ ‘oh my god, she did!’).

Maar. Die vrolijke kleurtjes daar in die Wattman, dat doet iets met ons. Het personeel heeft ook best vaak een glimlach op het gezicht en we worden, zonder overdrijven, zielsgelukkig als we een CHOCOTOF op het theeschoteltje zien liggen (diegene die dit verslavende snoepje heeft uitgevonden is een held). Gelukkig worden we ook zeker van de klassieke Wattburger met bacon, koolsla, kaas, een slaatje en frietjes voor een klein prijsje.

We komen hier niet voor de (dure) lunchbroodjes, maar wel weer voor een koffietje tussendoor of voor de rijkelijke salades die je in de zomer buiten op het terras kan nuttigen, op de olijk gekleurde stoeltjes natuurlijk. In de winter zit je heel knus binnen, beneden, met je -hopelijk- gelukkige relatie of boven met een groep -hopelijk- gezellige vrienden. Goh, wat worden we eigenlijk blij van de Wattman als we er zo aan denken…

Tip: in het weekend wordt de 2e etage omgetoverd tot speelkamer voor de leuke kinderen die je liever boven leuk wilt laten doen, zodat je beneden er geen ‘last’ van hebt.

Laat een bericht achter