Adres: Sint-Andriesplaats 17
2000 Antwerpen
Sint Andries
+32 3 2340536
Toon op kaart

Het MisSverstand

Het eetcafé het MisSverstand bestaat al dertig jaar en is een must voor de buurt. Nee, ze willen niet op één of andere toeristische website. En nee, ze hoeven geen gratis reclame. ‘Die reclame moet van mond tot mond gebeuren, anders heeft men hoge verwachtingen waar we dan misschien niet aan kunnen voldoen.‘ Maar het MisSverstand op Doe Mij Maar Antwerpen? Daarvoor wil de uitbater met de grote blauwe ogen graag een uitzondering maken. ‘Ik heb jullie op televisie gezien!’ Maar willen wij het MisSverstand wel op DMMA?

Without a doubt: JA. We mogen niet zeggen dat het een aanrader is, want ‘het moet een volks eetcafé blijven’. We kunnen dus helaas niet vertellen dat het eten zeer goed is en dat je heel snel wordt bediend. Dat de vlees, vis en vegetarische liefhebber hier aan zijn/haar trekken komt, laten we ook maar achterwege. Ook kunnen we niet zeggen dat de porties groot zijn en de prijzen klein, noch dat het een ‘gezellige bruine kroeg in een nieuw jasje’ is. We moeten helaas onze mond houden en dat valt niet mee voor zo’n topplek (over het fijne terras op het plein, zwijgen we dus ook maar).

Ik zat er eens in mijn Hollandse eentje een soepje te eten, toen de mannen aan de toog Hollanders ‘in het algemeen’ met de grond gelijk maakten. Wil ik de bistro toch aanraden, dan moet ik wel zeggen tegen medelanders dat hier dus ‘den echte Antwerpenoar’ zit en het zeer ‘volks’ is. En nee je kan niet ‘pinnen’…

zo-ma gesloten
di-za 11.00u-24.00u

Laat een bericht achter
Adres: Karel-Rogierstraat 47
2000 Antwerpen
't zuid
Wifi! elke dag open tot 20u
Toon op kaart

Revista

Revista is dé trekpleister op het Zuid voor tijdschriftliefhebbers of mensen die indruk willen maken op tijdschriftliefhebbers of mensen die wel van gezelschap houden, maar niet van praten. Voor pakweg iedereen dus.

Tijd voor een anekdote: ik nam mijn ex-vriend mee naar de Revista, om nog eens vertekende herinneringen op te rakelen over gebeurtenissen die nu veel mooier lijken dan ze eigenlijk geweest zijn. Vanaf dat we binnenkwamen kon hij niet alleen zijn ogen niet van de serveerster afhouden, maar begon hij ook nog eens meteen te geilen op één van de vele tijdschriften die in de Revista geëtaleerd staan. “Oh my gosh, ze hebben hier Q-magazine, I love it! Ik heb gisteren de hele dag zitten huilen, omdat het uitverkocht was!” kirde hij met z’n gayish accent, waar ik vroeger minder moeite mee had. Liefde maakt doof. “En er staat een exclusief interview met Tom Barman in dat ik moét lezen!”, voegde hij nog toe. Ik dacht bij mezelf ‘nu is meneer plots wel fan van exclusiviteit’.

Gelukkig had ik hem toch iets aangeleerd tijdens de vier jaar durende opvoeding die onze relatie geweest was en had hij tenminste de beleefdheid om eventjes geveinsde interesse te tonen in mijn leven. Na één drankje waren we weer uitgepraat en kwamen de aloude ergernissen aan de oppervlakte: “overdag bier drinken, dat is zooo fout”, kon hij niet laten te zeggen. Ik ontsnapte naar de W.C. en op de terugweg nam ik het Q-magazine en stopte het in mijn tas. Waarom deed ik dit? Wilde ik toch nog indruk maken op mijn ex? Was ik nog steeds een slaaf van zijn verlangens? Of was ik gewoon een doorsnee kleptomaan? Ik had meer vrouwenbladen moeten lezen in de Revista, besefte ik nu. Dáár liggen de antwoorden.

We namen afstandelijk afscheid met vaste vormen als ‘tot in den draai’ en net voordat hij wegging gaf ik hem het Q-magazine. Toen hij het zag, draaide hij afkeurend zijn hoofd weg en zei: “Tss, dat doe je toch niet?”. Maar al snel kwam zijn schele linkeroog van achter zijn schouder tevoorschijn piepen en begon hij weer te kwijlen op het magazine. Als een hond die moet blijven zitten terwijl je een blik eten openmaakt en die wacht tot hij kan toeslaan. Hij nam het magazine uit mijn handen, stopte het in zijn glimmende manbag en wandelde gehaast weg. In zijn hoofd hadden de irritaties aan mij alweer plaatsgemaakt voor fantasieën over quotes van Tom “my herooo” Barman.

Dankzij de Revista was het weer helemaal duidelijk waarom we niet bij elkaar pasten: hij wilde niet samen zijn met het type dat tijdschriften steelt en ik wilde niet samen zijn met het type dat stelen afkeurt maar wel het gestolen waar aanneemt. Dat was de kern van het probleem. 

Laat een bericht achter
Adres: Kloosterstraat 32
2000 Antwerpen
Sint Andries
ma-di gesloten 11.30-20
Toon op kaart

Take 5 minutes in Paris

Hoezo naar Frankrijk gaan als Frankrijk hier zit? Het lunch/brunch/bubbel café Take 5 minutes in Paris geeft je dat typische Franse gevoel (whatever that may be). Op het terras aan de voorkant kan je naar zwetende koopjesjagers in de Kloosterstraat kijken, maar probeer zeker een plekje te veroveren in de romantische tuin aan de achterkant. In de zomer is deze tuin een aanrader voor hij die in de schaduw wil en zij die in de zon wil, om ruzies te voorkomen.

Bestel wijn met bubbels en een broodje avec jambon en je bent echt net in Parijs als je ook nog sielvoeplaitjes gebruikt. Paris je t’aime, maar gelukkig zijn we in Antwerpen waar het nog best betaalbaar is. Hier is het zelfs goed te makken: wij aten een keer een grote kom auberginesoep met feta en brood voor €4,50.  Z a l i g.

Open tot 20 uur!

Laat een bericht achter

Denkend aan Holland

Toen ik anderhalf jaar geleden naar Antwerpen verhuisde, verwachtte ik aan te komen in een waar cultuurparadijs. Al van jongs af aan associeerde ik België met kunst. België was het land van de goede muziek: Brel, Toots en dEUS. België was het land van Jan Fabre, het land van meisjes met froufrous en bloemenjurkjes. Nederlandse cultuur, dat was Frans Bauer en André Hazes. In België schreef men kunst tenminste nog met een grote K. En verwachting werd waarheid. Zoveel theaters, zoveel musea! Zoveel meisjes met froufrous dat de bloemen op hun jurkjes voor mijn ogen dansten. Het Beloofde Land was bereikt.

Groot was dus de schrik toen ik onlangs een flyer zag van de nieuwe tentoonstelling in de Koningin Fabiolazaal: Hollandse modernen. Het museum voor Schone Kunsten is tot 2017 gesloten voor renovatie en vindt het zonde om haar collectie achter slot en grendel te houden. Zodoende is een deel van de collectie in de Koningin Fabiolazaal te bezichtigen. Prima, begrijpelijk, helemaal voor! Maar als de collectie duizenden meesterwerken omvat, van Marc Chagall tot James Ensor, waarom moet je dan net de Hollandse werken daar tussenuit kiezen? Wat heeft die verdorven molencultuur van mijn vaderland in godsnaam met schone kunst te maken? Maar wie weet zou het allemaal wel meevallen. Wie weet zou het zelfs een opluchting zijn en kon ik mezelf na een bezoek gewoon weer het goede Belgische leven in smijten, zonder schroom voor mijn roots.

Ik spring op mijn fiets. Oh God, daar begint het al, ik spring op mijn fiets. Ik ben zo doorzichtig, al van mijlen ver ziet men mijn Hollandse bloed door mijn Hollandse aderen stromen, traag als door oneindig laagland. Ik fiets naar een tentoonstelling over Nederlandse moderne kunst alsof ik heimwee heb. Alsof ik zo’n Nederlander ben die diep gebukt gaat onder de afwezigheid van Albert Heijn, die aan de toog bier bestelt in plaats van een pintje, die het Vlaams accent zo charmant en schattig vindt, die graag shopt op de Meir en mensen in het gezicht schreeuwt met de vraag ‘of je hier ook ergens kunt pinnen’.
Als ik aan de ingang mijn kaartje koop doe ik mijn opperste best om mijn r te laten rollen. ‘Een kaarrrtje, alstublieft’. En ik zeg ‘merci’ als ik mijn wisselgeld in ontvangst neem. Even voel ik mij trots en ingeburgerd, tot de verkoper zegt: ‘Alstublieft, uw ticketje’. Ticketje, ticketje, natuurlijk ticketje, hoe kon ik zo stom zijn!

Met het schaamrood op de kaken betreed ik de eerste ruimte. En dat begint meteen al goed. Aan de muren hangen enkel zelfportretten. Waarom bescheiden zijn, als je goed kan schilderen?, lijkt het motto. Waarom moet elke Nederlander toch zo zelfvoldaan zijn?, vraag ik mij af. Had het protestantisme ons niet geleerd nederig te zijn? Als ik mijn weg vervolg wordt het nauwelijks beter. Laagland, schapen, molens, burchten, arbeiders met bemodderde gezichten, grachten, nog meer schapen. Het lijkt erop dat zelfs de meest avantgardistische schilders nog een erectie kregen bij het zien van de kale vlakte die zich zonder dijken allang bij Atlantis zou hebben gevoegd.

Pas in de vierde ruimte verschijnt er een eerste glimlach op mijn gezicht. Naakte vrouw van Jan Sluijters. Die dartelende kleuren, die schaamteloze plooien in het vlees. Het doet denken aan Turks Fruit van Jan Wolkers, een lichtpunt in de Nederlandse cultuur. Een toonbeeld van onze vrije geest, onze – alleen hier durf ik in de wij-vorm te spreken – oeverloze tolerantie. En deze lijn wordt voortgezet: Karel Appel, Lucebert’s Kluizenaar… Mijn Vaderlandse trots laait op als nooit te voren. Maar net als ik op het punt sta mij met mijn oorsprong te verzoenen en ik mijn hand op mijn hart leg om uit volle borst het Wilhelmus te scanderen, lopen twee landgenoten langs: Wel een beetje karig hè, voor die 7 euro’.

Het is een onbegonnen karwei. Als je eenmaal de grens bent overgestoken en achteromkijkt naar het land waar je je jeugd hebt doorgebracht, het land dat je nu verlaat, en dan bedoel ik ook echt verlaten, in de zin van dat je niet zeker weet of je er ooit nog zult wonen, dan blijft er niets anders over dan afstand. Een vage mengelmoes van heimwee en schaamte. Ik zal nooit meer echt Hollander zijn, op precies zo’n zelfde manier als ik nooit meer een kind zal zijn.
Als ik het museum uit loop en langs de kassa kom, steek ik bij wijze van afscheid mijn hand op naar de kaartverkoper. Geen ‘doeg’, geen ‘salut’, want zolang ik zwijg, ben ik wie ik ben, geen Hollander, geen wannabe Vlaming, maar gewoon een jongen van twintig, op zoek naar een thuis.

Door: Tiemen Hiemstra

De tentoonstelling is nog te bezoeken tot 26 augustus
Koningin Fabiolazaal
Jezusstraat 28
Laat een bericht achter

B&B Céleste

situatie 1
De familie wil bij je op bezoek komen in Antwerpen. Leuk.
De familie wil bij je op bezoek komen én blijven slapen. Minder leuk.

situatie 2
Je bent een global trotter met wat centjes en wil graag Antwerpen ‘doen’. Leuk.
Je komt via your best friend Google terecht op de meest louche hotels. Minder leuk.

situatie 3
Jouw lief wil je verrassen met een weekendje Antwerpen. Leuk.
Jouw lief heeft de ‘verrassing’ gevonden in de Groupon-nieuwsbrief. Minder leuk.

De oplossing
Bed & Breakfast Céleste. Een mooi appartement waar je je familieleden (met liefde) kan dumpen, waar je romantisch kan doen met wie dan ook of waar je een tijdje kan verblijven mits de crisis jou niet heeft aangetast.

Het ontspannen appartement bevindt zich midden in de stad met uitzicht op de Schelde. Het heeft twee double bed slaapkamers, een lichte woonkamer, badkamer met ligbad, mooie opgeknapte keuken en vooral heel veel sfeer. Wel steile trappen, dus niet oma-vriendelijk. Ontbijten doe je natuurlijk in de broodjeszaak, maar heb je geen zin in volk dan krijg je een gevulde koelkast.

1e nacht: €140,- (voor het gehele appartement, max 4 personen), daarna: €110,- en wil je langer blijven: praat met Céleste.

Enjoy!

Laat een bericht achter
Adres: Lamorinierestraat 159
2018 Antwerpen
Berchem
wanneer? check agenda DMMA
Toon op kaart

Mimosa

In de Joodse buurt zit Mimosa verscholen. En Mimosa geeft af en toe een feestje. Dan gebeurt alles wat Jahweh verboden had en meer. Hier komt veel volk op af en zelfs de Joodse buurtbewoners kunnen de drang niet weerstaan. Het gevolg is dat we binnen de ‘ellebogen vermijden’-dans doen of per ongeluk tegen elkaar aan staan te rijen. Krijg je het te heet, ga dan naar buiten. Daar kan je rond het kampvuur het Scoutsgevoel weer ervaren: als one big family zit men op incestueuze wijze op elkaar. Wij hopen dat er ooit een Mimosaclub wordt opgericht en vragen ons af wat het lidmaatschap zou inhouden.

Het is knap als je je hier niet laat leiden door je driften en nuchter kan blijven. Frisdrank verkopen ze hier nauwelijks, dus dat helpt al. Toch volgden wij de vorige keer ons verstand -geen aanrader- en zagen alles: een bhloos meisje, behoorlijk door God gevormd, dat echt schaamteloos op het podium danste. Hoewel, als dat dansen was. Een schaamteloze orthodoxe jood die niet precies wist waar hij zijn handjes moest laten. Twee nog schaamtelozere mensen in een auto, die duidelijk meer dan eens naar Titanic hadden gekeken en Jack en Rose naspeelden.

Verder werd het terrein in zijn geheel goed gebruikt om een goede plasplek te vinden (uit gebrek aan wc’s) of om iets anders te doen (kan vrij geïnterpreteerd worden). Toen we een jongen op de grond zagen kruipen op zoek naar beestjes, baalden we dat we slechts toeschouwer waren in dit Mimosaspektakel. Dus de beste tip die we kunnen geven is: ga los op Mimosa feestjes, laat je leiden en feest je te pletter. En voor de Mimosaclub: Annelies stelt zich in ieder geval al kandidaat.

Laat een bericht achter