Urbanus: Vlaamsch Trotsch

Ik heb een rare eigenschap: als Nederlander ken ik het hele repertoire van Urbanus uit mijn hoofd. Regelmatig schieten zijn teksten door mijn hoofd en wordt mijn omgeving gek als ik weer eens een performance doe van Madammen in ’n Bontjas. Een vriendinnetje woont in Gent en nodigde ons vorig jaar uit voor de Gentse feesten, omdat wij dit WAAANZINNIG zouden vinden en die kans konden we natuurlijk niet laten liggen. Toen ik hoorde dat Urbanus zou optreden, werd ik lichtelijk gek, omdat ik mijn held eindelijk eens in levende lijven zou zien. Maar goed, Nederlanders die dol zijn op deze komiek, cabaratier, zanger en acteur -dus in mijn woorden een Vlaamse alleskunner- daar zijn er maar weinig van. Dus het was behoorlijk lastig om mijn vriendinnen mee te loodsen naar zijn optreden. Daar kwam ook nog eens bij dat Gent die avond geteisterd werd door tropische regenbuien en het optreden van Urbanus in de open lucht plaatsvond. Geen nood aan de man, ik stond (bijna) vooraan! Terwijl ik vrienden had gemaakt met de jongens voor mij, zodat ik stiekem een paar meter dichter bij mijn held zou staan, kwam Urbanus op. Hij had niet zomaar een outfit aan, maar een compleet krantenpakket met waarschijnlijk het laatste nieuws erop. Het leek wel of Red Bull een energiebommetje had losgelaten op het podium. De sfeer zat er lekker in met Hottentot hier en Hottentot daar, maar toen Maddammen met een Bontjas uit de speakers schalde was ik om. Mijn nieuwe vrienden leken verbaasd dat ik de hele tekst uit mijn hoofd kende en toen ze erachter kwamen dat ik niet uit België kwam maar uit Nederland, vielen hun ogen zowat uit hun kassen. ALLEEE ZIJ IS VAN NEDERLAND, EN ZIJ KENT URBANUS! Die blik, die woorden, daar kon het optreden van Urbanus niet tegenop. Ik voelde me een echte Vlaming en dat voelde goed. Door: Isabelle Cannoo