Lang Leve Lawaai

Ik zit thuis wat tegen mezelf te praten over koetjes en kalfjes. “Alleen positieve dingen”, zei de psycholoog. Maar niet te luid, want de buurjongen moet blokken voor zijn examen hoekanikiedereenintzakzettenmarketing en de andere buren hebben een demente moeder die al slaapt. Aan muziek spelen moet ik zelfs niet beginnen. Maar dat vind ik allemaal niet erg, want het is slechts stilte voor de storm. Straks kan ik naar optredens bij Donderbar. Mijn muziektherapeut meent dat muziek mijn enige redding is.

Ik kom aan bij Bar Nadar en krijg te horen dat Donderbar niet meer mag doorgaan wegens lawaaioverlast. Joke Schauvliege heeft een leuke trend gezet met haar geluidsmoord. Ik probeer een paniekaanval te onderdrukken. Kan ik voor optredens enkel terecht bij afgelegen plekken als Trix, Petrol of Scheld’apen, met de kans om een verkrachtingstrauma aan mijn dossier te kunnen toevoegen?

Dan maar op café. Daar begin ik op het terras te smirten met een oudere man, zodat ik morgen tegen de psycholoog nog eens over mijn Elektracomplex kan zeuren. We beginnen te kussen, maar dan duikt een agent op die ons verzoekt om iets minder smakkende geluiden te maken. Moet ik mij vanaf nu beperken tot lichaamstaal om te communiceren? Of moet ik afzakken naar één of andere drugsdisco om me eens te kunnen laten gaan? Dat is pas echt geen goed plan voor iemand in mijn toestand.

Als aliens ons zouden observeren (en enige kennis over veeteelt hebben), dan zouden ze denken dat de politie herders zijn die aan het oefenen zijn om hun schapen in en uit de omheining te drijven. Eerst wordt iedereen uit de cafés gejaagd, met de stok der rokersboetes. Even later klagen er mensen – die er nota bene zelf voor gekozen hebben om in het stadscentrum te gaan wonen – over teveel lawaai. Daarop komen diezelfde agenten weer langs om iedereen naar binnen te drijven. De politie is je wispelturigste herder. Maar mensen zijn geen schapen, schapen vind je enkel op het platteland. Antwerpen daarentegen is een grootstad en daar horen nachtelijke geluiden bij.

Wanneer ik in een manische bui op antwerpen.be doorklik naar toerisme, uitgaan, nightlife en centrum, staat er enkel “Zeker eens binnenspringen in Café Capital middenin het stadspark”. Is dit een vorm van wel erg zwarte humor? Het gebouw van Café Capital werd eind 2010 gecremeerd, net als Donderbar is vermoord en elk geluid in de kiem wordt gesmoord. Echt veel toeristen gaan we niet lokken naar de begraafplaats. Mensen komen niet voor een doodse stad, mensen komen voor leven. Een centrum hoort te bruisen en als je niet van bruis houdt, bestel dan platteland.

Door: Annelies