Het rechte pad

Ik sta op. Ik heb zoals elke dag 45 minuten om me klaar te maken. Dat betekent 15 minuten ontbijten, 15 minuten in de badkamer en 15 minuten om me aan te kleden. Mijn kleren liggen al klaar, inclusief regenbroek en regenjas, want zoals voorspeld gaat het vandaag regenen. Ik bekijk de krant, maar ik wist al op voorhand dat er op de voorpagina iets over de beurs zou staan. Ik zou soms eens verrast willen worden door een tsunami die mij weer heel even het gevoel geeft dat ik leef in plaats van enkel in een voorspelbaar patroon mee te draaien. Maar ik woon niet aan zee.

Ik fiets naar de bakker en weet exact wanneer de lichten op groen gaan springen. Ik verwacht dat onderweg heel wat pseudo-medici mijn pad zullen kruisen: de CaraPils drinkende stadsgek gaat beweren dat ik syfilis heb, de Marokkaan gaat me erop wijzen dat ik een besmettelijke slet ben, de Jood gaat mij gaat behandelen als een melaatse en de dealer gaat voorstellen om mij helemaal te genezen met een pilletje. Ik ga de bakker binnen, koop een brood en probeer snel weer weg te geraken, voordat de bakkerin de kans krijgt haar dagelijks identieke “goeiendag welbedankt” uit te brengen.

Op weg naar het station besluit ik een andere weg te nemen, in de hoop te verdwalen. Ik sluit mijn ogen tot ik uiteindelijk tegen een verkeersbord knal en op de grond val. En dan gebeurt het ondenkbare: iemand komt op mij toegesneld, niet om mij te bestelen, maar om mij te helpen! Dit had ik nooit kunnen voorspellen of ook maar durven vermoeden. Wat gaat er nog wel niet allemaal gebeuren! Straks gaat mijn ex nog zeggen dat hij me terugwil en dat dat van die “saaie frigide rat” maar bij wijze van spreken was. Echt alles is nu mogelijk.

Door het dolle heen kom ik aan op het perron. En ik zie meteen op het scherm dat mijn trein tien minuten vertraging heeft. Dan toch geen verrassingen meer.

Door: Annelies