Who’s the Big Black Boss? She is.

Van een wispelturig idee tot de waanzinnige werkelijkheid: Emma is de Mater Familias Der Redacteuren. Deze Hollandse wildebras heeft haar studentenstad binnenstebuiten gekeerd (dat mag u letterlijk nemen) en vat nu samen.Voor elk wat wils: van een tweedehands hoedje tot pinten en ne grote me mayonaise.


Hebt u vragen? Shoot. Emma heeft standaard een lekker antwoord klaar.


Adres: Koning Astridplein 27
2018 Antwerpen
Stationsbuurt
géén nachttreinen, helaas...
Toon op kaart

Centraal Station

Het Centraal Station is prachtig gerenoveerd en geeft het gevoel van thuiskomen. Vroeger stond er op de plek van het nieuwe gedeelte een grote koekjesfabriek, vandaar de naam ‘Antwerpen koekenstad’, nu wordt er daar heel af en toe een feest gegeven (aanrader). In het Centraal Station vind je verder veel goud, een man die elke week capoeirales geeft, gratis Wifi en natuurlijk ook: treinen.

Zo’n drie keer per maand, stap ik in de beruchte internationale trein naar Amsterdam. Ik weet niet hoe vaak mijn trein de afgelopen drie jaar ‘is afgeschaft’, ‘vertraging heeft tot nader te bepalen’ of dat er werd omgeroepen dat er, om één of andere duistere reden, ‘geen machinist aanwezig is’. Ik weet niet hoe vaak ik heb moeten staan in de trein tot aan Rotterdam (dat is een uur verderop) of hoe vaak ik in de trein ruzies heb meegemaakt tussen verhitte reizigers en conducteurs (‘Maar als het vol is, dan mogen we toch eerste klas?’ ‘Nee, meneer, sorry, de mensen hebben daarvoor betaald en u niet.’).

Ik wil niet weten hoeveel geld ik in totaal al kwijt ben aan de belachelijk dure treinkaartjes of aan het onnodig kopen van eten als ik wéér moest wachten. Ik weet niet hoeveel stress de trein mij heeft bezorgd door maar eens in het uur te vertrekken… Ik weet niet hoeveel energie ik heb verspild door te schelden op één of andere God als de trein wegreed zonder mij (ze zouden een cursus mindfulness moeten aanbieden op het Centraal Station). Noch weet ik niet hoe vaak ik op het punt stond een treinterrorist te worden omdat ik, dankzij het spoor, de zoveelste afspraak op vrijdagavond had gemist of omdat ik helemaal niet meer op mijn bestemming kon komen.

Hoeveel ik ook klaag over de verbinding Amsterdam-Antwerpen en terug, raakte ik toch lichtelijk in paniek toen ik hoorde dat de internationale trein zou worden afgeschaft. Want helaas zou ik ook niet weten wat ik zonder de communicatiegestoorde NMBS en NS zou moeten. Ik heb mijn rijbewijs gehaald, ik heb de Eurolines bus geprobeerd, ben uit wanhoop in de Thalys gesprongen, ik heb gecarpoold, maar zwak als ik ben, ging ik steeds weer met hangende pootjes terug naar mijn oude vertrouwde vertraagde intercity trein.

Maar ach, zodra ik uitstap in het Centraal Station van Antwerpen, op de roltrappen mijn tassen laat rusten en de grote gerenoveerde hal langzaam dichterbij zie komen, verdwijnen al mijn frustraties en ben ik opgelucht en blij tegelijkertijd, omdat ik in ieder geval wél weet dat de trein me heeft gebracht naar de plek waar ik me thuis voel.

Tip: Koop geen retourtje in België, een treinkaartje is goedkoper in Nederland én één maand geldig (mits ze niet wordt afgestempeld). Als je reist op vrijdagmiddag om 17uur vanuit Antwerpen, weet je zeker dat de conducteur er niet langs kan door de drukte…

Teken de petitie: BEHOUD DE BENELUXTREIN!!

Door: Emma Lesuis

Laat een bericht achter
Adres: Marnixplaats 10
2000 Antwerpen
't Zuid
Wifi!
Toon op kaart

Vitrin

Zien en gezien worden. Zo werkt het bij Vitrin. We geven toe: het is niet zo erg als bij Soho aan de overkant (van wie is trouwens dat bangelijk dakappartement daarboven?), maar je gaat niet in een vitrine zitten met je buitendedeur-liefje. Want dan weet heel het Zuid het en als heel het Zuid het weet, dan is heel Antwerpen op de hoogte.

Vitrin is de ideale plek om naartoe te gaan als je een burgerlijk stelletje bent dat ‘echt niet burgerlijk is, kijk maar, want we zitten bij Vitrin’, maar het is hier vooral vermakelijk voor singles die ‘iets creatiefs’ doen. Houd je van groot, hard, glimmend en snel? Dan zit je hier verdomde goed, want de Marnixplaats is de hotspot van het Zuid waar je nogal wat belangrijks voorbij ziet crossen. Eens komt het moment dat er een BMW uit de bocht vliegt, zo het terras van Vitrin op (bij deze ben je gewaarschuwd).

Niet alleen zogenaamd belangrijke mensen met hun belangrijke auto’s rijden graag rondjes rondom het standbeeld, ook mensen op de fiets, fietsen net wat trager als ze langs de Vitrin komen. Je ziet ze kijken en je hoort ze denken ‘wie zit er bij Vitrin vandaag’. Ze hopen stiekem iemand tegen te komen, zodat de burgerlijkheid thuis op het Zuid nog even kan worden uitgesteld. Maar pas op als je stopt om met een vage bekende een drankje te doen, want bij Vitrin drink je er altijd meer dan één en voor je het weet ben je gossipvoer voor de mensen van het Zuid.

(één minpuntje: ze sluiten doordeweeks om 24u, veel te vroeg om je belachelijk te maken…)

Laat een bericht achter

Mark de Maan-Man

Hij heeft een blauw petje op, een Hawaiibroek aan, een geel bord in zijn hand en op zijn T-shirt staat ‘ik ben Mark de Maan-Man’. Met een grote glimlach op zijn gezicht loopt hij over de Vrijdagmarkt, gratis en voor niks krijgt hij het zonnetje erbij. Vanaf het terras kijken we nieuwsgierig naar de man die met trots zijn boodschap verkondigt aan het Vrijdagmarktse publiek: ‘’Vrouwen aan de pil krijgen minder sex-appael en brengen mannen op de rand van een zenuw-inzinking door hun droge doos en hun dorre roos.’’ Hoe kan het ook anders dat hij voor ons tafeltje stil blijft staan.

Mijn vriend leest de tekst hardop en beaamt de boodschap. Hij lacht om zijn eigen gevatheid, ik lach schaapachtig met hem mee en tik snel de rosé achterover. ‘Bent u aan de pil, mevrouw?’ vraagt de man. Wat een vragen voor een vrijdagmiddag in september, denk ik. ‘Bent u aan de vrouw, meneer?’ vraag ik terug. Hij valt, heel verstandig, op mannen, maar er moet iemand zijn om mij te waarschuwen.

Mijn ouders schuiven ook aan. De babyboomers. Maar van booming was er weinig sprake, ik heb ze nog nooit in mijn leven dronken gezien en als er een seksscène op de televisie was dan moesten we toevallig allemaal naar de wc (behalve mijn broer, maar dat is weer een ander verhaal). De man richt zich nu ook tot de mensen die mij blijkbaar ooit verwekt hebben en leest voor uit zijn zelfgemaakte folder:

Vrouwen die al tien jaar aan de pil zijn, hebben bijna geen orgasmes meer, noch door toedoen van een man, noch aan de hand van masturbatie. Door de pil hebben ze minder libido. Daardoor krijgen ze een droge kut en een dik gat. Het dik gat is niet het grote probleem…”etc etc. Ik bestel met haast nog een rosé. ‘Maak er daar twee van,’ zegt mijn moeder snel tegen de serveerster.

Na zijn betoog, wat natuurlijk totaal niet ongemakkelijk was, mogen we van hem een kleur uitkiezen om onze relaties te testen. Mijn ouders kiezen allebei geel (ze zijn het type ‘zelfde fiets, zelfde regenbroek, zelfde mening’ zo handig). Ik kies roze en mijn vriend, hoe dom, kiest hetzelfde. ‘U heeft een extreem natte doos en u bent een extreem geil wijf,’ zegt de man tegen mijn moeder. Ook mijn vader is met zijn sokken in zijn sandalen extreem geil, ik heb een medium natte doos en mijn vriend blijkt natuurlijk op mannen te vallen.

Nu lachen we alle vier schaapachtig. Ik kijk naar mijn ouders, hebben ze dan echt (nog) seks? Ik kijk naar mijn vriend en vind die over elkaar geslagen benen plotseling heel verdacht. De rosé wordt me teveel. Ik kijk naar de man, die net zijn betoog over ‘de maanlanding is bedrog en er zitten maar 360 dagen in een jaar’ wil beginnen. ‘Nee, nee, nee,’ roepen mijn ouders in koor. Om ons te beschermen zetten ze er een punt achter. Net als vroeger toen we nog samen op de bank televisie keken.

Terwijl het zonnetje ondergaat, lachen we hem na. Maar de man is niet dom. Hij wilde gewoon een praatje maken op een vrijdagmiddag in september, de mensen bewust maken van hun onwetendheid. De mensen noemen hem de stadsgek, maar hij weet wel beter. Hij is Mark de Maan-Man.

 

Op Wikipedia heeft hij o.a. dit over zichzelf geschreven: Mark Peeters wil anoniem blijven en gebruikt de veelvoorkomende achternaam als pseudoniem. Zo hoopt hij een eventuele aanslag of moordpoging van NASA te voorkomen. Je kunt Mark’s betogen lezen op markpeeters.skynetblogs.be. Aanrader!

 

Door: Emma Lesuis

Laat een bericht achter
Adres: De Coninckplein 18
2060 Antwerpen
Noord
open: do 20-02u zo 10.30-20u
Toon op kaart

Kiebooms

We kregen een mailtje van Koen. Hij tipte ons om eens langs te komen bij café Kiebooms. Enthousiast als we waren, antwoordden we met ‘natuurlijk, gezellig, doen we, tot gauw’. Enkele weken later vonden we Koen weer in onze inbox. Waar bleven we dan? Met rode wangen van schaamte mailden we snel terug ‘vanavond’. Waarop Koen reageerde dat we geen moeite hoefden te doen, want op woensdagavond is de Kiebooms gesloten, ze opent haar deuren alleen op donderdagavond en zondag overdag.

Tot zover het opwindende e-mailcontact met Koen.

Oké, oké, we passen onze agenda al aan. Met grote moeite stonden we op uit de luie zetel en met kleine tegenzin fietsten we richting De Coninckplein. Ook niet bepaald onze favoriet. Kiebooms, Kiebooms, waar de fuck zit Kiebooms? We vroegen het aan een aangeschoten Rus die voor café OLYMPIA een sigaretje rookte. Hij had nog nooit van die Kiebooms gehoord en wees naar een Afrikaans cafeetje verderop. ‘Daar, daar.’ Bijna hadden we een avond genoten in een bruin (..) café met Franstalige hiphop, maar gelukkig hadden we net op tijd door dat Olympia stiekem Kiebooms bleek te zijn.

Wow. Wow. Wow. Een jazzcafé zoals ze er vroeger moeten hebben uitgezien, toen men nog in grote getale naar jazzcafés ging (wee ons, we zijn in de verkeerde tijd geboren). Bij Kiebooms ga je back to the fifties: een paar jongeren met lange haren dansten de linde hop, er was een live band die fantastisch speelde, de Rus en andere figuren liepen wat rond en dat alles onder toezicht van een zwart-witte buldog.

Hangend aan de toog aten we van de uiterst sympathieke uitbater Vic (vriend van Koen) zijn zelfgemaakte soesjes. We hadden een net wat langer gesprek met de knappe barman en uiteindelijk werden we nog versierd door de Afrikaan-aan-huis ook. Onze avond kon niet meer stuk. Wat een prachtcafé, met ‘eerlijke mensen’ zoals ze zelf zeggen. Met verve krijgt café Kiebooms ****** sterren van ons, ja je telt het goed: zes!

We misten alleen één ding: KOEN, WAAR WAS JE NOU?!

 

(Om een impressie te krijgen van het grave café, bekijk de clip ‘Quatre Mains’ van dEUS of de ‘Showroom Belgium’ film van het Flanders Fashion Institute)

Laat een bericht achter
Adres: Stadspark
2060 Antwerpen
Stationsbuurt
24/7
Toon op kaart

het Stadspark

Horizontaal genieten doen wij in het Stadspark. Voor wie hooikoorts heeft, is dit pollengebied een no go area. Maar voor de rest, neem je picknickkleedje, picknickmand en picknickhoed mee en eventueel je verrekijker. Want hier valt nogal wat te bespieden.

Hier vind je groepjes Indiërs die de winst van de dag bespreken. Chassidische joden lopen hier (niet) hard met een speciaal hardloopkeppeltje op. Uit het bosje achter je, zou zomaar een gespierde bink kunnen ontsnappen, en vijf minuten later nog één. De alcoholisten op de bankjes krijgen van ons geen aandacht, tenzij ze onderling ruzie maken om een pintje. ‘Dasdemijnelamzak.’ ‘Wazaddegijnou?’

Verkoeling zoeken we niet in de vijver, maar door een koude fles water over ons heen te gooien. Bijna niemand die hier op je let, want de Joden moeten doen alsof ze gestaag naar beneden kijken, de Indiers zijn drukdrukdruk, de binkies zitten al helemaal onder en de alcoholisten zijn niet geïnteresseerd in water. Terwijl we nat en afgekoeld in het gras liggen druifjes te eten, komt heel onverwachts een hete Belg onze zonnebrand lenen. Die is hij, heel stom, vergeten en amai, wat brandt die zon ‘ineens’. Natuurlijk kunnen we hem helpen met dat plekje op zijn rug waar hij net niet bij kan. Voor je het weet, maak je een pride and prejudice wandeling door het park.

En zo gaat het hier op het heetst van de dag. Maar voordat het donker wordt, zijn we weg. Want ’s avonds is het park voor andere mensen bedoeld, niet voor naïevelingen zoals wij.

Laat een bericht achter
Adres: Plantinkaai 15
2000 Antwerpen
Sint Andries
+32 3 48 58 882
Toon op kaart

Varelli

We dachten dat de Grieken onze steun en centjes nodig hadden, dus wij met de hele familie (bestaande uit vier man, duidelijk niet Grieks) naar onze goddelijke souvlakivrienden. We verwachtten: Grieken aan de toog, aan het debatteren en natuurlijk aan de ouzo. Maar we hadden het mis: iedereen was aan het werk! En hard ook! (Flauw, zeg. Hè, bah. Moet dat nu weer? Altijd maar die stereotypen op DMMA?)

Als je bij Varelli bent geweest, kan je Grieken nooit meer luiheid verwijten, want bij Varelli zit het altijd vol (met een beetje hulp van de Vlaamse jobstudenten in de bediening). De tafeltjes werden bezet door stelletjes, hier en daar wat vriendenkringetjes en een enkele familie. ‘Druk, zo druk,’ zul je zeggen wanneer je moet wachten op een tafeltje. ‘Gezellig, zo gezellig,’ als de wijn geklonken wordt. ‘Lekker, zo lekker,’ als je de verschillende mezze proeft.

Hier kan je heel lang tafelen met héérlijke Griekse tapas hapjes (± 8,- p.s.). Bestel zeker de haloumi fantasie want die was god-de-lijk. De olijfolie liep ons in de mond bij de Varelli special en door de zalige rode wijn was uit eten met de familie nog gezellig ook! Het is niet zo gek dat de Grieken zo populair zijn (als het om eten gaat dan), want op restaurant gaan bij Varelli is meer dan een aanrader. Verwacht wel chaos, boze mensen die het wachten zat zijn en gehaaste obers. Helaas is die noordelijke cultuur er hier ook al ingeslopen… Ons advies: ‘doe eens effe lekker chill ofzo’.

Tip: Op mooie zomerdagen kan je buiten op het terras zitten. Wij raden aan te reserveren!

openingstijden:
ma, wo-za: 18-22.30u
zo: 12-22.30u, dinsdag gesloten

Laat een bericht achter
Adres: kloosterstraat 1
2000 Antwerpen
Sint Andries
Toon op kaart

Kloosterstraat

De winkelstraat voor antiek, vintage en tweedehands spullen. Grote kans dat je hier een jaren 50 lamp of een leren tas scoort. Maar ook veel (dure) design meubels en kleding. En mocht je fan zijn van kitscherige kerstdecoraties dan is de Kloosterstraat jouw straat.

Er zijn veel winkels en nogal overbeladen, maar gelukkig zijn er genoeg plekken waar je even op kunt laden (de Ra, La Chascona, Take 5 minutes in Paris, Dansing Chocola).

Bijna alle Antwerpse winkeliers slapen op zondag, behalve de winkeliers in de Kloosterstraat.

Laat een bericht achter
Adres: Wapper 18
2000 Antwerpen
Centrum
ma-za 08-18u vr -20u zo geslt.
Toon op kaart

Julien Bar Tabac

Snobs, je kent ze wel. Ze leven zo duur dat ze er goedkoop uitzien. Goedverzorgde metromannen en vrouwen met highlights in het haar. Hij heeft een te strakke broek aan zodat zijn zaakje goed te zien is, zij heeft een decolleté waar we u tegen zeggen. Samen hebben ze veel smakeloze lol en wij kijken jaloers toe hoe ze met gemak centjes over de balk smijten.

We komen snobs vooral tegen bij: Bocadero, (wijlen) Strantwerpen (snobs, illegaliteit en schietpartijen gaan blijkbaar altijd goed samen), de Hopper en nieuw in het rijtje: the Skybar (Wij werden hier zo depressief van een groepje dat een champagnefles ontkurkte en lachte toen de helft van de inhoud de lucht inschoot en verdampte, dat we het balkon opvluchtten. Wat de meesten daar waarschijnlijk als uitzicht zien, zagen wij vooral als uitvlucht…).

In de Schutterhofstraat kan je de winkelende snobs aanschouwen: mannen met hoeden en felgekleurde broeken, die de tasjes vasthouden, en vrouwen met mantelpakjes en hoge hakjes (en dan maar weer schelden op de burgemeester ‘die stenen, da kan toch nie’). De Schutterhofstraat en het daaropvolgende Hopland lijkt oneindig voor zij die elke winkel afgaan. Daar moet een break in style tussen zitten, bedacht Julien. Et voila: op de hoek van de Schutterhofstraat en de Wapper zit nu Julien Bar Tabac. Een krantenwinkel, sigarenboer en koffiezaak ineen. Hier kopen snobs hun sigaren, jij jouw sigaretten. Krantje of tijdschrift, lekker koffietje, wellicht een croissantje met boter en confituur erbij en je kan heerlijk de dag beginnen en doen alsof je in Parijs bent.

Het beste tijdstip om naar Julien te gaan, is op een zonnige dag om een uur of 16. Dan rusten de snobs even uit op het terras in de Schutterhofstraat en jij kan dan met een beetje geluk in het raam zitten op de Wapper waar precies genoeg plaats is voor twee stelletjes (fantastisch concept). Bestel een koffietje, of nee, fuck it: ‘Toch maar een rosé.’ Want als je bij Julien zit, doe het dan goed! Dit turquoise bankje is de ideale zonspot om naar de winkelende menigte te kijken, hier valt nog wat te lachen dus. Na een uurtje Parijs hadden wij het wel weer gezien en liepen terug het Antwerpse in, richting café De Duifkens. Tsja, verschil moet er wezen hè.

Laat een bericht achter
Adres: Turnhoutsebaan 327
2140 Antwerpen
Borgerhout
+32 3 292 97 40
Toon op kaart

De Roma

In sprookjes geloven wij doorgaans niet meer. Maar toch trappen we er iedere keer weer in wanneer de liefde onverwachts om de hoek staat (waarom altijd net wanneer we vuil, dik en ongeschoren zijn?).

We gingen naar de Roma en onverwachts gebeurde het weer. We hadden nog niks in de gaten, want we kwamen binnen via de achterdeur. Frank, vrijwilliger van het eerste uur en grootste DMMA-fan, opende de deuren van de grote zaal. Als twee contactgestoorde kinderen in een speelgoedwinkel, gaapten we de zaal aan en hoorden niks meer van wat nonkel Frank ons te vertellen had. We waren verliefd.

‘Kom dan gaan we naar boven,’ zei hij. Zoet als we waren, gingen we onze nieuwe suikeroom achterna. We mochten zelfs stiekem achter het gordijn kijken. We knikten braaf met enige schaamte, omdat dit terrein volkomen nieuw voor ons was.

Op een roze wolk liepen we trapje op, trapje af. We genoten van de pintjes alsof we van de grootste lolly’s likten. We verzonken in de muziek van Yuko en Oscar & the wolf en droomden dat we zelf op dat podium stonden. Om de droom compleet te maken: je kan hier trouwen! Helmut Lotti ging je al voor. Helaas hebben we nog geen 2000 vrienden (digitale vriendjes zijn niet e-hecht) en hangt er aan de Roma een prijskaartje van 5500 euro per dag. Dus we dromen nog even verder.

Frank vroeg ons snel terug te komen voor een uitgebreidere rondleiding, we knikten ja, zeiden amen en maakten een diepe buiging voor alle (meer dan 300) vrijwilligers die de Roma hebben opgeknapt en er dit schone theater van hebben gemaakt. Wij zijn fan: we hebben zelfs al een programmaposter op ons raam geplakt. En een dikke proficiat met de aflossing van de historische schuld. Het kan dus toch: zo’n happy end.

Tip: de films, de optredens, de pintjes, de sfeer

Laat een bericht achter