Plaza Real
Dit café zit vol met Borgers uit deep down wood. Mannen met baarden. Vrouwen met snorren. En hier en daar een lekker ding. Het café staat op internet omschreven als ‘alternatief’ maar daarmee was voor ons de kous nog niet af.
Dus daalden we af naar de huiskamer van Klaas Janzoons (dEUS) en dronken we er eentje. We voelden ons wat ongemakkelijk, want alle mensen in het café leken ingeburgerde Borgers die duidelijk kind aan Klaas’ huis zijn. Al snel werd er opgemerkt dat we van ‘buiten’ waren en dus een makkelijke prooi. Een energieke man beet zich in ons vast en stelde ons gerust: hij was hier ook al jaren niet geweest door een gevangenisbezoekje.
Aan de toog viel er nog een flink bebaarde man letterlijk op Emma en leegde een clown uit Cuba zijn bierglas over Annelies. Onze vriend Tom Barman was niet in da house, dus waren we genoodzaakt ons te richten tot zijn naamgenoot. Ietwat teleurgesteld verlieten we het café met tien foto’s van de barman.
Tijdens het eten van een Borgers broodje kebab, kwam onze positiviteit terug en besloten we nog een keer terug te gaan. En dat deden we. En nog een keer. En nog een keer. Met jaloezie naar de andere Borgers toe, moeten we constateren dat Plaza Real de plaza to be is. Stiekem hopen we ooit een echte Borger te worden.
Tip: ga voor een eerste keer met een local en na de tweede keer ben je addicted. Net als de andere Borgers in de alternatieve dEUS huiskamer.
Take Out Nation
Caffènation won de prijs voor ‘best independent coffee shop’ van de Benelux. En terecht. ‘De koffie is vol van smaak, pittig en ruikt alleen al extreem lekker voordat de koffie is gezet,’ aldus een Caffènationfan slash addict. En reken maar dat ze veel fans hebben in binnen- en buitenland, van Groningen tot Wenen kan je de caffè drinken. Maar niet iedereen mag de Caffènation koffie zomaar verkopen, daarvoor moet je eerst een maand in opleiding bij de beroemde barista’s van Antwerpen in het Caffènationpand aan de Mechelsesteenweg. Nee, koffie zetten is geen eitje.
Vroegâh kon je nog bij de Caffènation in Hopland terecht voor je koffie-, chocomel- of limonadeverslaving (voor de niet-wetenden: Hopland ligt parallel aan de Meir). Het schilderij Cher Guevara prijkte aan de muur, elk hoekje was bezet en weer of geen weer, de tuin was zeer geliefd. Tegenwoordig staat dat pand te huur (wie wil?), maar daarnaast vind je nog wel een heel schattige mini-Caffènation: Take Out Nation. Ideaal om ’s ochtends snel-snel een espressootje te drinken, een pak beans voor 6 eurootjes mee te nemen of om jezelf op een take out cappuccino te trakteren.
Houd je van koffie maar jij niet snap hoe of wat? Kijk dan eens op de website van www.caffenation.be voor zet-advies. Warning: voor je het weet ben je ook een addict…
Café Stanny
Dit is zo’n nonchalant buurtcafé dat eigenlijk te hip is voor een nonchalant buurtcafé, maar ondertussen wel een nonchalant buurtcafé moet blijven. Dus ladies: laat je hoge hakken thuis, doe je kleedje met je gympies aan en je nonchalante lippenstift op. Want de bebaarde buurmannen met bril zijn dol op nonchalance.
In de Stanny wordt heel wat genetwerkt tussen neus en lippen door. ‘Open,’ zo zou je Stanny’s gasten kunnen typeren. Hier worden nogal wat gedachten, fantasieën en ideeën uitgewisseld die er toch nooit van gaan komen. Vergroot je creatieve kennissenkring en schuif aan bij architecten, kunstenaars of zij die artistiek zouden willen zijn.
En mocht je trek krijgen van al dat gebrainstorm, neem dan een lekkere daghap van een euro of 10. Spaghetti bolognese, vegetarische rijstschotel of gehaktbrood, hier eet je beslist je bordje leeg. Met een dikke vette pluim voor de Stanny’s achter de bar en in de keuken (voor wie het interesseert: Stanny is Emma’s persoonlijke favoriet).
Tip: Je kan stappen vanaf Berchem station of een stadsfiets pakken die er tegenover staat.
Coffee & Vinyl
Echte mannen houden van plaatjes draaien. Maar helaas heeft niet elke man de juiste flow in zijn vingers. Weten we uit ervaring. Als je een man aan zijn trekken wilt laten komen, neem hem dan mee naar Coffee & Vinyl. Dit is bij uitstek de beste platenzaak van Antwerpen met echt alle platen (oud en nieuw) waar je ooit al naar op zoek was. Heel gevaarlijk dus voor de bankrekening.
Eigenlijk zou er een foto gemaakt moeten worden van elke platenliefhebber die hier voor het eerst de platencollectie ziet. Grote ogen, verborgen glimlach, het geluk kan niet op. Als je achterin de conceptstore niks te zoeken hebt, ga dan voorin zitten met een koffie van de Caffènation beans of gemberthee van Lombardia en lees wat in het geniale boek van Kees van Kooten dat bij het raam ligt. En als het zonnetje schijnt, staat buiten een strandstoel voor je klaar.
Aussie Emma komt bijna nooit meer achterin bij het vinyl, want dan is haar loon in één keer op. Met een grote tattoo op haar borst, serveert ze ons Vedett en rode wijn met wat nootjes erbij. Ze is getrouwd met een American bandplayer en back in the days speelde ze zelf ook in een band. Basgitaar. Met grote nieuwsgierigheid vragen we door naar het leven als rockstar waar we allemaal wel eens van dromen. Maar die tijden zijn vervlogen, want er is weinig rock’n roll in Antwerpen.
De drankjes zijn op. Het is 20uur, Coffee & Vinyl gaat sluiten. We zeggen bye en thanks tegen Emma, het was haar laatste dag vandaag. Helaas niet terug naar Australië, ‘for now I’m stuck in Antwerp,’ zegt ze met een glimlach. En dat is, zeker als je van koffie en vinyl houdt, toch ook best prima.
Coffee & Vinyl is tevens een kunstgalerij en ze hebben Wifi! We geven een applausje voor deze conceptstore.
Fr. Mistral
Ooh la la moge het alle dagen Valentijn zijn. Of tenminste een aantal keer per maand. En moge we dan doen alsof de liefde het geld overstijgt en bij Fr. Mistral langsgaan (vernoemd naar Frédéric Mistral, wie kent hem niet). Eet desnoods de rest van de maand noedelsoep, want het is het waard om af en toe naar dit Franse restaurant te gaan, dat zich in één van de schattigste –en dus ook meest toeristische- straatjes van Antwerpen bevindt: de Pelgrimstraat. Chef Marie heeft, heel slim, leuke lampjes en mooi verlichte planten voor het restaurant gezet, zodat je niet stante pede voorbij dit kleine restaurant kan lopen. Je moet er wel een blik op werpen en de kans is groot dat je dan al verkocht bent…
Eén ding is zeker: het riekt altijd goed in de Pelgrimstraat. Er bevinden zich zoveel restaurants op 50 meter, dat je nooit precies weet waar de geur vandaan komt. We gokten op de meest sfeervolle, met z’n vieren gingen we naar binnen. ‘Gereserveerd?’ Ach wat dom van ons. En het was nog wel, helemaal vergeten, zaterdagavond. ‘Kom over een half uurke terug.’ En jawel, een half uur later konden we er terecht, Cupido had op ons geschoten.
Boven is er plek voor max 20 personen. Het was er zo sfeervol dat we onze mede-restaurantgenoten gedag zeiden. De jonge ober paste in het plaatje, alles wat hij op autistische wijze opsomde was ‘schattig he’. We gingen voor het vleesmenu van de dag en een kaasfondue voor twee. Van te voren moesten we beslist de ansjovis proberen, want volgens de jongen stonden ze bekend om hun zoute visjes. Awel, doet er ook maar een lekker wijntje bij dan. Nu we er toch zijn.
We babbelden er op los, we dronken er nog eentje (‘Allez, nog ene dan!’), we hadden het zo gezellig dat er zelfs over partnerruil werd gesproken. We kregen het er warm van, het werd zelfs benauwd (boven zitten is geen aanrader voor astma- of claustrofobiepatiënten). Het eten was goed (mocht ietsjes meer zijn), de wijn was héérlijk, de rekening was ça va, de trappen waren steil (op en neer naar het toilet en je hebt je workout gehad: drie trappen!) en de sfeer was zeker zes sterren waard. Beneden maakten we nog een babbeltje met Marie en met een warme gloed liepen we de Pelgrimstraat uit, dronken de nacht in. Ze moest nog maar net beginnen…
Tip: in de zomer kan je op het miniterras eten (als je dat leuk vindt).
Fietsen door Antwerpen
De beste manier om Antwerpen te ontdekken, is door de stadsfiets te nemen. Dit rode gevaarte wordt your new best friend. Vooral na het uitgaan of na het shoppen is dit veloke ideaal en er zit zelfs (een soort van) mandje voorop! Hiep-hoi.
Prijs:
€3 per dag
€7 per week
€35 per jaar (helaas zijn de fietsjes zo populair, dat je wel tijdelijk op de wachtlijst staat…)
Je kan met creditcard betalen, via Internet of ga langs de stadsfietswinkel in Centraal Station.
Een paar dingen waar je 
wel op moet letten:
- Waar de fuck is de volgende fietsstandplaats nou weer?
- Heb je een fietsje met een platte band, dan moet je vijf minuten wachten…
- Je komt aangeracet en de fietsstandplaats is VOL, nu moet je alsnog een heel stuk lopen…
Tip: Met z’n tweetjes? De één zit op het zadel met de beentjes in de lucht en de ander trapt en stuurt… (wij zijn niet verantwoordelijk voor eventuele ongevallen)
Kijk hier voor meer info. En hier vind je een Google map met alle velo locaties door ‘t Stad.
Figuranten gezocht!
Je hebt van die mensen die erop kicken om figurant te zijn. Ze worden geil wanneer ze hun kop of een ander lichaamsdeel op de achtergrond zien in een vervlogen soapserie. ‘Heb je me gezien in Familie? Ik zat aan de bar! Ja, die rug, die was van mij!’ Nog anderen zitten altijd in het publiek bij een praatprogramma. Het maakt hen niet uit of de aflevering gaat over de nieuwste snufjes op het gebied van biotechnologie of over de nieuwe borsten van de Pfaffs, nee, het gaat om hen.
Helaas, helaas krijgen figuranten veel te weinig aandacht. Slechts een enkele keer valt een figurant op (‘wat een rare neus’ ‘gave bril‘ ‘die stem!’), en als die opvalt betekent het onmiddellijk dat hij/zij door de mand valt. Want rule number one bij figureren is dat de persoon bedoeld is als figuur in the back. Figuranten die toch stiekem via deze weg zichzelf op de voorgrond willen plaatsen, komen bij castingbureaus terecht op de zwarte lijst. And we all know, once you go black, you can het vergeten met die roem.
Hoewel je als opvulkandidaat maar een hele korte tijd in the spotlights staat, het blijft leuk om mee te doen aan een productie. Al is het maar voor de catering. Misschien krijg je zelfs een zakcentje en als je geluk hebt word je er niet uitgeknipt. Figureren is toch wel één van die dingen die je op je bucketlist moet zetten. Doe mee met het nieuwe artistieke filmproject van Hans Op de Beeck en dan kan je dat in elk geval afstrepen van je lijstje. What’s next? De Mount Everest beklimmen misschien? Eitje.
(De beste figurant was trouwens premier Di Rupo, die niet doorhad dat hij door een filmset liep. Hij deed het heel natuurlijk, alleen dat strikje was erover.)
Red Star Line Museum zoekt 800 figuranten
Op zaterdag 6 april in Park Spoor Noord
Schrijf je in voor 10 maart op: www.redstarline.be
Het Toneelhuis (Bourla schouwburg)
Vanaf 2013 wordt het Toneelhuis een ensemble van makers én spelers, dat er met de meeste Vlaamse subsidiecentjes vandoor gaat. FC Bergman, Mokhallad Rasem, Guy Cassiers, Olympique Dramatique, Benjamin Verdonck e.a. zijn alvast in da Bourla house. Ze spelen en maken met liefde theater in deze prachtige schouwburg (en daarbuiten), waar zelfs de kleinste voorstellingen groots worden. De rode brede fluwelen stoelen zorgen ervoor dat je op je gemak bent en makkelijk in slaap kunt vallen wanneer het saai is. Als je een kaartje hebt met een zitplek op het tweede balkon, neem dan zeker ook een kussentje en oorstopjes mee want daar zie je echt niks. Hoe graag je ook wilt.
Af en toe zien we ‘slecht’ theater en zo nu en dan ‘goede’ dingen (maar wie zijn wij: wij zijn nogal ludiek, dus hecht geen waarde aan onze mening). Natuurlijk bestaat er in de kunsten ook niet zoiets als ‘goed’ of ‘slecht’ (zeggen ze) en dat wordt nog eens benadrukt in de recensies van grote kranten: voor het gemakje krijgt bijna alles vier sterren tegenwoordig. Wij blijven met grote hoop naar het theater gaan voor die ‘goede’ momenten, die momenten dat je vergeet dat je de verkeerde schoenen aanhebt, dat je vergeet met wie je bent, wat je straks gaat doen, wat je had moeten doen, die intieme momenten tussen jou en de acteurs.
Wij vinden het prachtig om te zien hoe een acteur of een actrice the shit out of him/herself speelt en alles laat gaan. Dat zouden we allemaal wel willen, ons laten gaan, maar durven we vaak niet (daarom is seks met een acteur of een actrice zo populair). Dus een applaus aan het eind van een voorstelling is wel het minste wat je kan doen voor zij die zich zo schaamteloos gedragen en plein public.
Laat je ook dit nieuwe theaterjaar weer meeslepen, je weet nooit wat je kunt verwachten. En voor de cultuurhaters die zich zo druk blijven maken om ‘die linkse hobby’, willen we graag theatermaker/ regisseur Stef Lernous van Abbatoir Fermé quoten: ‘Foei en fuck you, slecht opgevoede, zure, domme en anonieme onbeschofteriken. Over mijn knie en billekoek met de vlakke hand. Fuck you. Okay?’ En als je Stef kent, weet je dat het een flinke billekoek zal worden. Terecht.
My Ohm
Ben jij een vintage-addict? Een tweedehandsfreak? Een creabea pur sang? Ga dan ook eens bij My Ohm langs.
Daar waar al die spulletjes buiten staan op de Vrijdagmarkt, daar moet je zijn. Als je op weg was van de Kloosterstraat naar de Nationalestraat is dit een goede stop. Het wordt gerund door een vrouw die er zo te zien al langer dan vandaag zit, dus zoek goed en gij zult vinden in deze kleine tweedehandswinkel (het riekt wel een beetje, maar daar ben je als echte vintagediehard toch al aan gewend).
Hier zijn vooral heel veel laarzen, hakjes, leren tasjes, portemonnaies en meer van dat soort dingen. En als je één van de lampen wilt kopen die daar hangt, dan zal de vrouw je waarschijnlijk proberen tegen te houden (‘allez mannekes, ma dan heb iek geen licht meer’), maar houd stug vol is ons advies.
Achteraf kan je proosten op je geslaagde aankoop bij In de Roscam of Camino. Bonne chance en schol alvast!
